Marit van der Helm

Email: info@timeisrunning.nl

Marit

"Mijn naam is Marit van der Helm, 28 jaar. Een geboren en getogen Rotterdamse met een passie voor hockey, wielrennen en reizen.

 

Vorig jaar heb ik voor de eerste keer als een laatkomertje deelgenomen aan de Roparun van Parijs naar Rotterdam. Halverwege maart 2018 viel er (helaas) een fietser uit, wat mij de kans gaf om deel te nemen aan deze mooie tocht. Ik zei direct volmondig ja, want wat is er nou mooier dan voor een goed doel je grenzen te verleggen en berg op, berg af een onwijs gave tocht van Parijs naar Rotterdam af te leggen?

 

Het was ongelooflijk zwaar en door wat blessures in het team heb ik uiteindelijk ruim 280 km gefietst. Desondanks zei ik ook voor de Roparun van dit jaar: Hamburg > Rotterdam weer volmondig ja! Niet alleen voor deze mooie tocht, maar ook om een keer het volledige proces van A tot Z mee te maken. Dit heb ik vorig jaar voor een groot deel door mijn late inval gemist.

 

Ook dit jaar neem ik de taak als ‘fietser’ weer op mij. De talkpoeder en fietsbroekjes liggen alweer klaar. Vorig jaar kwam deze rol bij toeval vrij, maar ik vind dit ook wel één van de leukere rollen binnen het team. Je bent buiten (ja, ook in de ijskou ’s nachts), geniet van de natuur, maar krijgt daarnaast naar mijn idee ook het meeste mee van de Roparun. Waar je als loper om de 1-2 km weer (lekker warm) het busje in gaat, fiets je als fietser ruim 5 uur langs verschillende landschappen, huizen en mensen. Ik zou dat niet willen missen.

 

Dan mijn motivatie voor de Roparun; Ruim 2 jaar geleden leerde ik de oom van mijn vriend kennen, oom Fer. Een bijzondere man, hij had al ruim 10 jaar de ziekte kanker, maar bleef altijd doorgaan. Soms ging het wat minder, soms juist heel goed. Hij had dagelijks pijn, maar gaf desondanks nooit op. Hij was er nog niet klaar voor zei hij.

 

Mijn vriend deed twee jaar geleden speciaal voor hem mee en oom Fer heeft hem de hele Roparun (overdag én ’s nachts) aangemoedigd. Wat een held! Helaas hebben de medicijnen die er tot nu toe zijn, bij hem niet voldoende geholpen en is hij 1,5 jaar geleden overleden. Ik heb van hem geleerd om niet op te geven, hoe zwaar het soms ook is. En ik hoop dat we ook in de gezondheidszorg en onderzoeken nooit zullen opgeven.

 

Ik geloof erin dat er ooit een medicijn tegen deze rotziekte komt, die alle soorten kanker voorgoed de baas is. Tot die tijd is het belangrijk dat de mensen die helaas toch met deze ziekte te maken krijgen, bij te staan op alle mogelijke manieren. Of het nou is met pijnstillers, een dagje uit, een mooie pruik of een stichting waar zij met al hun vragen terecht kunnen. Waar zij ook behoefte aan hebben, de Roparun maakt het (voor zover mogelijk) waar en dat is heel bijzonder.

 

Ik fiets van Hamburg naar Rotterdam voor iedereen die deze verschrikkelijke ziekte elke dag opnieuw de baas probeert te zijn. Ik fiets zodat zij krijgen waar ze behoefte aan hebben."

 

Copyright @ All Rights Reserved